Scripps Araştırma Enstitüsü’nden bilim insanları evrimleşen ve birbiriyle rekabet eden moleküller yaptı. Araştırma sırasında evrimin klasik ilkelerinden bazıları gözler önüne serildi. Örneğin farklı türler aynı sonlu kaynak için rekabet ettiklerinde sadece en güçlü olanın hayatta kaldığını gösterdi bu çalışma. Ayrıca farklı türlerin (kaynaklarda çeşitlilik olduğu durumda) nasıl evrimleşerek giderek daha fazla özelleşeceği ve her bir türün ortak ekosistemde farklı bir nişi dolduracağı görüldü.

Çalışmanın amacı Darwinci evrim kuramını daha da iyi anlamaktı. Yaşayan türler yerine moleküller kullanıldığında, deney tüpünde birkaç dakikada trilyonlarca molekül kopyalanıyor, yani evrim kuvvetlerinin günlerle ölçülebilecek kadar kısa sürede işlemesi mümkün oluyordu. Araştırmacılar bu sayede her şeyin hızlandığını, çalışmalarının kısa sürede sonuç verdiğini açıkladılar.

Darwin Beagle yolculuğunda Galapagos Adaları’ndan farklı türde ispinozlar toplamış ve üzerlerinde çalışmıştı. İspinozlar gaga yapılarının farklılığıyla birbirinden ayrılıyordu. Bazılarının kalın ve güçlü gagaları varken bazılarının gagaları ince ve narindi. Darwin ispinozların birincil besin kaynakları olan belirli tohum türlerini yiyebilecek şekilde uyum geçirdiklerini gözlemledi. Büyük gagalı türler büyük tohumların bulunduğu yerlerde yaşıyorlardı; küçük tohumların olduğu yerlerde de küçük gagalı kuşlar vardı. Darwin bu ispinozların ortak bir atalarının olduğuna, ama zaman içinde farklı türlere ayrıldıklarına kanaat getirdi. Bu Darwinci evrim kuramında “niş paylaşımı” olarak ifade edilen klasik bir kavramdır. İki türün ortak bir yaşam alanında kaynaklar için rekabet ettiği durumda, türlerin iki farklı kaynağı kullanacak şekilde farklılaşması anlamına gelir.

Araştırmacılardan Gerald Joyce bir deney tüpünün içinde sürekli evrimleşebilen belirli bir tip enzim işlevi gören RNA molekülüyle yıllardır bazı deneyler yürütüyordu.

Bu, evrimin dayanağı bir molekülün her kopyalanışında mutasyon geçirme ihtimali olmasıdır. Her kopyalanışta ortalama bir kere görülen bu mutasyon ile zaman içinde popülasyon yeni özellikler kazanabilir.

Araştırmanın başında bulunan, Scripps Enstitüsü’nden Sarah Voytek iki yıl kadar önce Joyce’unkinden farklı, ama o da sürekli evrimleşebilen ikinci bir enzim işlevi gören RNA geliştirmeyi başardı. Böylece evrimleşen iki farklı RNA, aynı kabın içinde ortak kaynaklar için rekabet etmek zorunda bırakılmış oldu; tıpkı Galapagos Adaları’ndan birindeki iki ispinoz türü gibi.

Bu çalışmada ana kaynak yani “besin” her iki RNA türünün de kopyalanması için gerekli olan moleküllerdi. RNA’lar sadece kendilerini bu besin moleküllerine bağlamayı başarırlarsa kopyalanabiliyorlardı. RNA’lar besinleri bol olduğu müddetçe kendilerini kopyalayacaklar,kendilerini kopyalarken de mutasyon geçireceklerdi. Zaman içinde bu mutasyonlar biriktikçe yeni formlar ortaya çıkacak, bu formlardan bazıları da diğerlerinden daha güçlü olacaktı.

Voytek ve Joyce iki RNA molekülünü tek bir besin kaynağı için rekabet edecekleri teke tek bir yarışa soktuklarında, belirli bir besini kullanmaya daha iyi uyum gösteren moleküllerin kazandığını gördüler. Diğer moleküller zaman içinde yok olup gitti. Daha sonra bu iki RNA molekülünü beş farklı besin kaynağının bulunduğu bir kaba koydular; iki RNA da bu besin kaynaklarının hiçbiriyle daha önce karşılaşmamıştı. Deneyin başlarında iki RNA da beş besin türünün hepsini kullandı, ama bu beş kaynağın hiç birinden özellikle daha çok yararlanmıyorlardı. Ama yüzlerce nesillik bir evrim sürecinden sonra iki molekül de beş besin kaynağından sadece birini kullanacak şekilde ayrı ayrı uyum gösterdi. Kendilerine özel tercihler yaptılar, yani her biri kendi besin kaynağını tercih edip kullandı, diğer molekülün besin kaynağından uzak durdu.

Bu süreç boyunca moleküller sonuca ulaşmak için farklı evrimsel yaklaşımlar geliştirdiler. Bir tanesi besinini “yeme” konusunda son derece uzmanlaştı, çünkü hızı diğer molekülün hızından yüz kat fazlaydı. Diğeri besin elde etme konusunda biraz yavaştı, ama o da her nesilde diğerinden üç kat daha fazla kopya yapabiliyordu. Joyce’a göre bunlar hayatta kalmaya yönelik klasik evrim stratejilerine birer örnek.

Kaynak – Bilim ve Teknik Dergisi, Haziran 2009

Darwin Deney Tüpünde is a post from: Ekoloji

Canlıların vücut hacimleri büyüdükçe ve farklılaşma arttıça beraberinde bir çok problem ortaya çıkar.

Bunlardan en önemlileri:

a) Besinlerin bütün vücuda dağıtılması
b) İç çevredeki artıkların uzaklaştırılması
c) Üremenin gerçekleştirilmesi
d) O2′nin alınması CO2′nin atılması
e) Vücut ısısının düzenlenmesi
f) Hücreler arası koordinasyonun sağlanması vs. dir.

Bu ve benzeri problemler aşağıda açıklandığı üzere çözümlenmiştir. Çok hücreli, kompleks yapılı bitki ve hayvanlarda hücreler özelleşerek sadece belli bir işi daha iyi yapar hale gelmiştir. Bu şekilde aynı yapı ve büyüklükte olup, aynı işi yapan hücrelerin birarada bulunmasıyla oluşan yapılara “Doku” denir.

Örnek olarak; Sinir hücreleri sadece uyarıları almak ve iletmekle, Kas hücreleri kasılıp gevşemeyi sağlamakla, Alyuvar hücreleri oksijen taşımakla görevlidirler. Bu farklılaşma gelişmenin başlangıcında, zigotun ilk bölünmesiyle başlar. Kompleks canlılarda bazı hayatsal olaylar dokularla yapılabilse bile (epitel dokunun korumayı sağlaması gibi) bir çok hayat olayının yapılabilmesi için çeşitli dokular biraraya gelerek “organları” oluştururlar. Bazen bir organ da bir faaliyetin olması için yetmez. O zaman aynı görevi yapan organlar bir araya gelerek “Sistemleri” oluştururlar.

Özetle çok hücreli kompleks organizmalarda temel hayat olayları (solunum, dolaşım, üreme, vs.) sistemlerle gerçekleştirilir. Bir organizmada sistemler kendi görevlerini gerçekleştirirken canlının tamamının faydasına olan işleri de yapmış olurlar. Mesela; Sindirim sisteminin görevi büyük moleküllü besinleri parçalayarak, besinlerin hücre zarlarından geçişini sağlamaktır. Bunu gerçekleştirmekle bütün vücut için gerekli besinler temin edilmiş olur. Bitkilerin yapraklarıyla sentezledikleri besinler, besin sentezleyemeyen kök ve gövdeye de taşınarak onların besin ihtiyacı da karşılanmış olur. Özellikle hayvanlarda sinirler ve hormonlar bütün vücutta iletişim sağlayarak düzenli ve birlikte çalışmayı gerçekleştirirler.

Çok Hücreli Kompleks Canlılar is a post from: Ekoloji

Tabiatta birçok canlı türü, tek hücreli olarak yaşamaktadır. Bazı hücreler ise bir araya gelerek jelatinimsi bir kılıfla sarılı olarak bulunur ve böyle yaşarlar. Bu hücre kümelenmesine “koloni” denir. Koloniyi oluşturan hücrelerin yapı ve büyüklükleri benzerdir. Çok hücreli kompleks bitki ve hayvanlardaki gibi doku ve organlaşma yoktur. Ancak koloniyi oluşturan hücreler kendi aralarında basitçe gruplaşarak iş bölümü yapmışlardır. Bu sebepten bilim adamları kolonileri tek hücrelilerle kompleks çok hücreliler arasında bir geçit olarak kabul ederler. En tanınmış iki koloni Pandorina ve Volvox’tur.

Pandorina: En çok havuz suyunda bulunur. Hepsi ikişer kamçılı olup, 16 hücreden oluşur. Hücreleri klorofilli olup her hücre hayatsal olaylarını kendisi gerçekleştirir. İş bölümü olarak, sadece en dışta bulunan hücreler kamçılarıyla koloniyi hareket ettirirler.

Volvox Kolonisi

Volvox: Pandorinadan çok daha gelişmiştir. Hücre sayısı 8.000 – 40.000 kadardır. Hücrelerinin yapısı tek hüreli su yosunlarından olan, Clamidomonas’a benzer. Koloninin çapı 0,5 mm olup, içi boş bir küre gibidir. Hücreler birbirlerine sitoplazmik bağlarla bağlanmıştır.

Koloni üç tip hücreden oluşur:

a) Dış kısımdaki hücrelerin kloroplast,  kontraktil koful ve ikişer kamçıları vardır. Beslenme, hareket ve bakterinin korunmasını sağlarlar.
b) İç kısımdaki hücreler kamçısızdır.Kontraktil koful ve göz lekeleri vardır.
c) İç kısımdaki hücrelerin bir kısmı ise üremede görevlidir. Hem eşeyli, hem de eşeysiz üremeyi gerçekleştirirler.

Görüldüğü gibi volvox hücreleri kendi işlerini yapmakla beraber koloninin de faydasına olan görevler üstlenmişlerdir. Çok hücrelilerdeki doku ve organlara benzeyen bir iş bölümü vardır.

Hücre Kümeleri ve Koloniler is a post from: Ekoloji

Çekirdek yapısı gelişmiş bazı bir hücreliler de tek başlarına yaşamlarını sürdürürler. Bunlar, bakterilerden ve çok hücreli canlılardan bazı özellikleriyle farklılık gösterirler. En belirgin farklarından birisi, tam olarak bitki ve hayvan özelliği göstermeyişleridir. Sınıflandırma konusunda da anlatıldığı gibi tek hücrelilerin en meşhurları Amip, Paramesyum, Öglena, Plazmodyum ve Clamidomonas gibi bazı su yosunlarıdır. Bunlardan Paramecium’un hücre yapısı ve hayatsal olaylarını örnek alarak açıklayalım.

Paramecium’da Hayat Olayları: Tatlı sularda yaşayan mikroskobik canlılardır. Hücre zarlarının dış kısmı farklılaşarak “Pelikula” denen yapıyı oluşturmuştur. Pelikula, hayvanı dış etkilerden koruduğu gibi vücut şeklini de sabit tutar.

Vücutlarının bir bölgesi içeriye doğru çökerek ağız ve yutağı meydana getirir. Vücut yüzeyleri gayet sık bulunan sillerle (kirpik) örtülüdür. Şiilerin dip kısımlarında pelikulaya gömülü, savunma organeli olan trikosist’ler bulunur.

Paramecium'un Yapısı

Besinler, paramesyumun ağız boşluğuna dolar. Yutakta oluşan besin kofullarıyla beraber hücreye alınır. Besin kofulu sitoplazmada dolaşarak sindirilir. Sindirilemeyen artıklar hücre anüsünden atılır. Besinlerin alınmasından diğer bazı tek hücreliler daha aktif olup, fagositoz yaparlar. Hatta Didinium adlı silli çeşidi diğer bazı sillileri yutabilir. Boşaltım, hücre yüzeyi ve kontraktil kofullarla yapılır. Kontraktil kofullar kasılıp gevşiyerek fazla suyu atar. Hücre yüzeyi ise NH3, CO2 ve tuzları difüzyonla atar.

Paramesyumda büyük (makro) ve küçük (mikro) olmak üzere iki nükleus vardır. Büyük çekirdek beslenme olaylarını düzenler. Küçük çekirdek bölünmeyi ve konjugasyonla üremeyi sağlar. Paramesyum hem eşeysiz, hem de eşeyli olarak üreyebilmektedir. Eşeysiz üremeyi enine bölünerek gerçekleştirirler.

Eşeyli üreme bakterilerdekine benzer bir şekilde konjugasyonla gerçekleştirilir. İki hücre, ağız bölgeleriyle bir köprü oluştururlar. Bu köprü aracılığıyla çekirdek değişimi yaparlar. Görüldüğü gibi paramecium’un eşeyli üremesi düzensizdir. Çünkü gerçek gamet oluşumu ve gerçek döllenme yoktur.

Tek Hücreliler is a post from: Ekoloji

1. Bölünerek Çoğalma: Bütün bakteri türlerinin esas üreme şekli bölünmedir. Bölünme eşeysiz üreme biçimidir. Su, besin maddesi ve sıcaklığın uygun olduğu ilamlarda çok hızlı bölünürler. Bu bölünme her 20 dakikada bir gerçekleşir. Böylece geometrik olarak artmaya başlarlar. Ancak bu artış sürekli değildir. Çünkü zamanla ortam sıcaklığı artar, asitler ve CO2 birikir, besin maddeleri tükenir. Bunlar bakteriler için öldürücü doza ulaşınca geometrik artış bozulur. Belli değerden sonra artış yerine azalma görülür. Böylece bakteri populasyonları da dengelenmiş olur. Bakterilerde hücre bölünmesi Mitoz’a benzer. Ancak çekirdek zarı ve belli bir kromozom sayısı olmadığı için tam bir mitoz değildir.

2. Sporlanma: Bazı bakteri türleri yaşadıkları ortam şartları bozulunca “endospor” oluşturarak kötü şartları geçirirler. Endosporlar, kalıtım materyalin, çok az bir sitoplazmayla beraber, sert bir çeperle çevrilmiş halidir. Ortam şartları normale dönünce çeper çatlar. Endospor gelişerek normal bakteriyi meydana getirir.

Bakterilerde Endospor Oluşumu

Endosporlarda metabolik faaliyetler minimum seviyededir. Bu şekilde uzun yıllar yaşayabilirler. Olumsuz şartlar olan yüksek ısıdan, kuraklıktan, donmadan ve besinsizlikten etkilenmezler. 60 yıl canlı kalan bakteri sporları tespit edilmiştir. Normal bakteri hücrelerinin tamamı 100°C’de ölürken endosporlar ancak 120°C’de 15-20 dakika kalırsa ölürler. Soğuk ortamlara da aynı oranda dayanıklıdırlar. Bazı türlerde bir bakteriden birden çok endospor meydana gelebilir.

3. Eşeyli Üreme (Konjugasyon): Bakteriler bölünerek çok hızlı üremelerine, olumsuz şartları da endospor oluşturarak geçirmelerine rağmen, düzensiz de olsa eşeyli üremeyi gerçekleştirirler. Çünkü bu sayede kalıtsal çeşitliliklerini arttırarak değişen ortamlara uyum yapma imkanı bulurlar. Bu çeşitliliğe ise Kalıtsal varyasyon denir.

Bakterilerde Konjugasyonla Üreme

Konjugasyon (kavuşma) esnasında DNA yapısı farklı iki bakteri yanyana gelerek aralarında geçici bir zardan köprü oluştururlar. Bu köprü aracılığı ile DNA parçalarını değiştirirler. Sonra ayrılarak bölünmelerine devam ederler. Dikkat edilirse, çok hücreli canlılarda görülen eşeyli üremeden çok farklı bir eşeyli üreme oluşmaktadır. Bunlarda gamet oluşumu ve döllenme yoktur. Bakteriler diğer canlılara göre daha kolay mutasyona uğrarlar. Mutasyonlar genellikle zararlı ve öldürücü olmakla beraber, bakterilerde bazen olumlu sonuçlar veren faydalı mutasyonlar oluşabilmektedir. Bugün bakteriler değişik besin (kültür) ortamlarında yetiştirilerek incelenmektedir. En iyi geliştikleri kültür ortamı et suyudur.

Bakterilerin Üremesi is a post from: Ekoloji

1. Anaerob Bakteriler: Bakteriler organik besinleri alayarak enerjilerini elde ederken genellikle oksijen kullanmazlar. Bunlar havasız yerlerde de yaşayarak çoğalırlar (Konservelerde olduğu gibi). Bunlardan bazıları oksijenin olduğu ortamlarda hiç gelişemezler. Örnek: Clostridium tetani (Tetanoz bakterisi).

2. Aerob Bakteriler: Bazı bakteri grupları (Escherichia coli, Zatürre ve Yoğurt Bakterisi gibi) ancak oksijenli ortamda yaşayabilirler. Bunlarda mitokondri olmadığı için, solunum, hücre zarının iç kısmındaki kıvrımlarda (mezozom) gerçekleştirilir. Örnek, azot bakterileri.

3. Geçici Aerob veya Geçici Anaerob Olanlar: Asıl solunumları oksijensiz olduğu halde, oksijenli ortamlarda kısa süre için aerob olanlara “Geçici aerob” denir. Normal solunum şekli aerob olanlar ise havasız kalınca fermantasyona başvururlar. Bunlara da “Geçici anaerob” denir.

Bakterilerin Solunumları is a post from: Ekoloji

Bazı bakteriler ototrof olup, fotosentez veya kemosentez yaparlar. Çoğunluğu ise hetetrof olup, saprofit veya parazit yaşarlar.

1. Saprofit Bakteriler: Bakterilerin büyük çoğunluğunu oluşturur. Besinlerini bulundukları ortamlardan hazır sıvılar olarak alırlar. Nemli, ıslak ve çürükler üzerinde yaşarlar. En çok amino asit, glikoz ve vitamin gibi besinleri ortamdan alırlar. Bu tür bakteriler dış ortama salgıladıkları enzimlerle bitki ve hayvan ölülerini daha basit organik maddelere parçalayarak onların çürümesini sağlarlar. Böylece toprağın humusunu arttırırlar. Hem de kendilerine besin sağlarlar. Çürütme sonucu çeşitli kokular meydana gelir. Bu yüzden bu olaya “kokuşma” denir. Bazı saprofit bakteriler, sütün yoğurt ve peynir olarak mayalanmasını sağlar.

Saprofitler, dünyada madde devrinin tamamlanmasında önemli rol oynadıklarından hayat için mutlaka gereklidirler.

2. Parazit Bakteriler: Besinlerini cansız ortamdan değil de, üzerlerinde yaşadıkları canlılardan temin ederler. Çünkü sindirim enzimleri yoktur. Bunların bazıları konak canlıya fazla zarar vermeden yaşayabilirler. Sadece onun besinlerine ortak olurlar. Kalın bağırsağımızdaki Escherichia coli bunun en iyi örneğidir. Bazı parazit bakteriler ise konak canlının ölümüne bile sebep olabilen hastalıklara yol açarlar. Bunlara Patojen bakteriler denir. Patojenler ya toksinler çıkararak ya da konak canlının enzim ve besinlerini kullanarak zarar verirler. Toksinler ya dışarı atılır (Ekzotoksin), ya da bakterinin içinde kalır (Endotoksin). içeride kalan toksinler, bakteriler ölünce zararlı hale geçerler. Canlıların patojen bakterilere ve toksinlerine karşı oluşturduğu savunmaya “Bağışıklık” denir. Parazit bakterilerin üremeleri hızlıdır.

3. Fotosentetik Bakteriler: Sitoplazmalannda serbest klorofil taşırlar. Bazı türler aynen bitkiler gibi fotosentez yaparlar. Bazı türler ise fotosentezlerinde elektron kaynağı olarak H2O yerine H2S ve H2 kullanırlar.

I. CO2 + H2O    —> Besin + O2 (Fotosentetik Bakteriler)
II. CO2 + H2S   —> Besin + S (Kükürt Bakterileri)
III. CO2 + H2  —> Besin (Hidrojen Bakterileri)

4. Kemosentetik Bakteriler: Bu bakteriler de madde devrinde çok önemlidirler. Bazı inorganik maddeleri oksitleyerek onları zararsız hale getirirler. Oluşan maddeler ise bitkilerce mineral tuzları olarak kullanılır. Bu oksitleme reaksiyonları sonucu açığa kimyasal enerji çıkar. Bu enerjiylede CO2 indirgemesi yaparak besinlerini sentez ederler. Işık ve klorofil gerekli değildir. Oksijen kullanılır. Kemosentetik bakteriler en çok azotlu, kükürtlü, demirli maddeleri oksitlerler.

* NH3 + O2   —> HNO2 + H2O + Kalori (Nitrosomonas)
* HNO2 + O2  —> HNO3 + Kalori (Nitrabacter)
* H2S + O2  —> H2O + S + Kalori (Kükürt Bakterileri)
* FeCO3 + O2 + H2O —> Fe(OH)3 + CO2 + Kalori (Demir Bak)
* N2 + O2  —> NO2 + Kalori (Azot Bakterileri)

Kemosentez Sonucu:

I. Bazı zararlı maddeler ortadan kaldırılmış
II. Bitkilerin alabileceği tuzlar oluşturulmuş
III. Kimyasal enerji kazanılmış
IV. Organik besin sentezlenmiş olmaktadır.

Bakterilerin Beslenmeleri is a post from: Ekoloji

Bakteriler çeşitli özellikleri bakımından gamlandırılırlar. Bu özelliklerin başlıcaları; şekilleri, kamçı durumları, solunumları, beslenmeleri ve boyanmaları olarak sayılabilir.

Bakteriler ışık mikroskobuyla bakıldığında başlıca şu şekillerde görünürler:

1. Çubuk Şeklinde Olanlar (Bacillus): Tek tek veya birbirlerine yapışmışlardır. Tifo, tüberküloz ve şarbon hastalığı bakterileri bu şekildedir.

2. Yuvarlak Olanlar (Coccus): Bunlar monococcüs, diplococcüs, staphilococcüs ve streptococcüs biçimde olurlar. Genellikle kamçısızdırlar. Zatürre ve bel soğukluğu bakterileri bunlara örnektir.

3. Spiral Olanlar (Spirillum): Kıvrımlı bakterilerdir. Frengi bakterileri ve dişlerde yerleşen Spiroket’ler bunlara örnektir.

4. Virgül Şeklinde Olanlar (Vibrio): Virgül biçiminde tek kıvrımlıdırlar. Kolera bakterisi gibi.

Bakterilerin Gruplandırılması

Danimarkalı bakteriyolog GRAM tarafından geliştirilen boyalarla boyanan bakterilere Gram (+) pozitif, boyanmayanlara ise Gram (-) negatif denir.

Bakterilerin Sınıflandırılması is a post from: Ekoloji

Monera alemini oluşturan prokaryot canlıların en yaygın ve en çok bilinen grubu bakteriler’dir. O kadar yaygındır ki, bugün “dünyamızda bakterinin bulunmadığı yer yoktur” diyebiliriz. En çok, organik artıkların bol bulunduğu yerlerde ve sularda yaşamakla beraber, -90°C buzullar içinde ve +80°C kaplıcalarda yaşayabilen bakteri türleri de vardır. Hava ve su zerreleri arasında çok uzak mesafelere bile taşınabilirler. 10. yüzyılda İbni Sina ve 15. yüzyılda Akşemseddin gibi düşünürler bakterilerin varlığını bilip, onları hastalıkların sebebi olarak belirlemişlerdir. Ancak deneysel olarak ilk defa 17. yüzyılda bakterileri gözleyebilen ve onların şekillerini yapan Antony Van LÖVENHUK olmuştur. Bakteriler bütün hayatsal olayların gerçekleştirildiği en basit canlılardır. Hepsi mikroskobik ve tek hücrelidirler. Büyüklükleri 210 mikron kadardır.

Bakterilerin Yapısı ve Şekilleri

Prokaryot olduklarından zarla çevrili Çekirdek, Mitokondri, Kloroplast, Endoplazmik Retikulum, Golgi gibi organelleri yoktur. Ribozom bütün bakterilerin temel organelidir. DNA, canlı hücre zarı ve sitoplazma yine bütün bakterilerin temel yapısını oluşturur. Bunlara ek olarak bütün bakterilerde hücre, cansız bir çeperle sarılıdır. Çeperin yapısı, bitki hücrelerinin çeperinden farklıdır.

Bakterilerin Genel Yapısı

Buna göre bakteriler, kamçısız, tek kamçılı, iki kamçılı, bir demet kamçılı, iki demet kamçılı ve çok kamçılı olarak gruplandırılırlar. Bazı bakteriler “mezozom” denilen zar kıvrımları bulundurur. Burada oksijenli solunum enzimleri vardır. Bazı bakterilerin sitoplazmalarında ise serbest olarak klorofil molekülü bulunur. Bakterilerde genel yapının %90′ı sudur. Suda çözünmüş maddeler hücre zarından giriş çıkış yaparlar. DNA’lar sitoplazmaya serbest olarak dağılmıştır. Bakteriler ökaryot hücrelere göre daha çok ribozom içerirler. Bu sayede protein sentezleri çok hızlıdır.

* Bakterilerin Sınıflandırılması
* Bakterilerin Beslenmeleri
* Bakterilerin Solunumları
* Bakterilerin Üremesi

Bakterilerin Yapısı ve Özellikleri is a post from: Ekoloji

Antibiyotikler virüslerin oirçoğuna etki edemezler. Çünkü enzim sistemleri yoktur. Ancak hücreler bazı virüslere karşı bağışıklılık kazanmakta olup, aynı virüs tarafından ikinci defa enfekte edilemezler. Bu tür hücreler virüslere karşı öze! savunma maddeleri üretirler. Bunlara İnterferon denir. Kızamık, kabakulak, kızıl, gibi hastalıklar bu şekildedir. Birçok virüse karşı interferonlar da etkisiz kalmaktadır (AİDS virüsü gibi). Bunda en büyük faktör virüs DNA’sının sürekli kendini değiştirerek yeni yeni şekiller almasıdır (Rekombinasyon).

Bugün, virüslerin canlılığı hala tartışılmaktadır. Özel Drotein yapılarının olması, kalıtım maddesi taşıması, az da olsa enziminin bulunması, konak hücre içinde üreyebilmeleri virüsleri canlılara yaklaştıran canlılık özellikleridir.

Virüslerin, cansız bir ortamda yıllarca cansız gibi davranmaları, cansızlara ait bir özellik olan kristalleşmeyi gerçekleştirmeleri, sitoplazma ve enzim sistemlerinin olmayışı cansızlık özellikleridir. Sonuç olarak; “Virüsler, canlı hücrelerle cansızlar arasında bir ara form olarak kabul edilmektedir” diyebiliriz. Virüsleri öldürmek ancak yüksek sıcaklık, pH, radyasyon, ultraviole ışınları ve kurutmakla mümkün olabilir.

Virüslerden Korunma is a post from: Ekoloji